ADVERTENTIE

Lunar Race 2.0: Wat drijft hernieuwde interesse in maanmissies?  

 Tussen 1958 en 1978 stuurden de VS en de voormalige USSR respectievelijk 59 en 58 maanmissies. De maanrace tussen de twee eindigde in 1978. Het einde van de Koude Oorlog en de ineenstorting van de voormalige Sovjet-Unie en de daaropvolgende opkomst van een nieuwe multipolaire wereldorde hebben geleid tot hernieuwde belangstelling voor maanmissies. Nu hebben, naast de traditionele rivalen de VS en Rusland, veel landen zoals Japan, China, India, de VAE, Israël, ESA, Luxemburg en Italië actieve maanprogramma's. De VS domineren het veld. Van de nieuwkomers hebben China en India aanzienlijke vooruitgang geboekt en hebben zij ambitieuze maanprogramma's in samenwerking met partners. NASA's De missie van Artemis heeft tot doel de menselijke aanwezigheid op de maan te herstellen en in de nabije toekomst een basiskamp/infrastructuur op de maan op te zetten. China en India hebben ook soortgelijke plannen. De hernieuwde belangstelling voor maanmissies door veel landen wordt gedreven door het gebruik van maanmineralen, ijswater en andere mineralen ruimte energie (vooral zonne-energie) voor diep ruimte menselijke bewoning en voor het aanvullen van de energiebehoeften van de groeiende wereldeconomie. De strategische rivaliteit tussen de belangrijkste spelers kan uitmonden in ruimte conflicten en bewapening van ruimte.  

Sinds 1958, toen de eerste maan missie Pionier 0 gelanceerd door de VS, zijn er ongeveer 137 geweest maan missies tot nu toe. Tussen 1958 en 1978 stuurden de VS 59 missies naar de maan, terwijl de voormalige Sovjet-Unie 58 maanmissies lanceerde, die samen goed waren voor meer dan 85% van alle maanmissies. Vanwege superioriteit werd het een ‘maanras’ genoemd. De twee landen hebben met succes de belangrijkste mijlpalen van “zachte maanlanding” en “monsterretourmogelijkheden” gedemonstreerd. NASA ging een stap verder en demonstreerde ook “bemande landingsmogelijkheden”. De VS zijn nog steeds het enige land dat de capaciteiten voor manenmaanmissies heeft aangetoond.   

Na 1978 was er ruim tien jaar sprake van een stilte. Er werd geen maanmissie gestuurd en de “maan- race” tussen de VS en de voormalige Sovjet-Unie hield op.  

In 1990 werden de maanmissies opnieuw gestart met het Japanse MUSES-programma. Momenteel, naast de traditionele rivalen VS en Rusland (als opvolger van de voormalige USSR die in 1991 instortte); Japan, China, India, de VAE, Israël, ESA, Luxemburg en Italië hebben actieve maanprogramma's. Hiervan hebben China en India bijzonder aanzienlijke vooruitgang geboekt in hun maanprogramma's.  

Het Chinese maanprogramma begon in 2007 met de lancering van Chang'e 1. In 2013 demonstreerde de Chang'e 3-missie het Chinese vermogen tot zachte landingen. China's laatste maanmissie Chang'e 5 bereikte in 2020 het vermogen om monsters terug te sturen. Momenteel is China bezig met het lanceren van bemande maan missie. Het Indiase maanprogramma begon daarentegen in 2008 met Chandrayaan 1. Na een onderbreking van elf jaar werd Chandrayaan 11 in 2 gelanceerd, maar deze missie kon geen zachte landing op de maan bewerkstelligen. Op 2019rd Augustus 2023, de maanlander van India Vikram of Chandrayaan-3 missie veilig zacht geland op maanoppervlak op hoge breedtegraad op de zuidpool. Dit was de eerste maanmissie die op de zuidpool van de maan landde. Hiermee werd India het vierde land (na de VS, Rusland en China) met mogelijkheden voor zachte landingen op de maan.  

Sinds 1990, toen de maanmissies opnieuw begonnen, zijn er in totaal 47 missies naar de maan gestuurd maan dusver. Alleen al dit decennium (dat wil zeggen de jaren 2020) zijn er al 19 maanmissies geweest. De hoofdrolspelers hebben ambitieuze plannen. NASA is van plan een basiskamp en bijbehorende maaninfrastructuur te bouwen om de menselijke aanwezigheid op de maan in 2025 te herstellen onder het Artemis-programma in samenwerking met Canada, ESA en India. Rusland heeft aangekondigd deel te blijven nemen aan de maanrace na het mislukken van haar recente Luna 25-missie. China gaat een bemande missie sturen en heeft plannen om tegen 2029 in samenwerking met Rusland een onderzoeksstation op de zuidpool van de maan te vestigen. De Indiase Chandrayaan-missie wordt beschouwd als een opstapje naar deze missie ISRO's toekomst interplanetair missies. Diverse andere nationale ruimte agentschappen streven ernaar maanmijlpalen te bereiken. Er is duidelijk een hernieuwde belangstelling voor maanmissies, vandaar de indruk van “Lunar Race 2.0” 

Waarom hernieuwde belangen van landen in maanmissies?  

Missies naar maan worden gezien als een stapsteen daar naartoe interplanetair missies. Het gebruik van maanbronnen zal cruciaal zijn bij de toekomstige kolonisatie van ruimte (mogelijkheid van massa uitsterving in de toekomst als gevolg van natuurrampen zoals een vulkaanuitbarsting of de inslag van asteroïden, of als gevolg van door de mens veroorzaakte omstandigheden zoals klimaatverandering of nucleaire of biologische conflicten, kunnen niet volledig worden uitgesloten. Verspreidt zich in ruimte uitgroeien tot een multi-vliegtuig soort is een belangrijke langetermijnoverweging voor de mensheid. NASA's Het Artemis-programma is zo'n begin op weg naar de toekomstige kolonisatie van ruimte). Diep ruimte menselijke bewoning zal in grote mate afhangen van de verwerving van het vermogen om buitenaardse energie en minerale hulpbronnen in het zonnestelsel te exploiteren om bemande missies en missies te ondersteunen en in stand te houden. ruimte woningen1.   

Als het dichtstbijzijnde hemellichaam, maan biedt veel voordelen. Het heeft een verscheidenheid aan mineralen en materialen die kunnen worden gebruikt om drijfgassen te produceren ruimte transport, zonne-energiefaciliteiten, industriële installaties en constructies voor menselijke bewoning2. Water is van cruciaal belang voor de menselijke bewoning op lange termijn ruimte. Er is definitief bewijs van waterijs in de poolgebieden maan3 die de toekomstige maanbases kunnen gebruiken om menselijke bewoning te ondersteunen. Water kan ook worden gebruikt om lokaal raketbrandstof te produceren maan wat de verkenning van de ruimte economisch zal maken. Gezien de lage zwaartekracht, maan kan dienen als een efficiëntere lanceerplaats voor missies naar maart en andere hemellichamen.  

Moon heeft ook een enorm potentieel aan “ruimte-energie” (dat wil zeggen, energiebronnen in de ruimte) die een uitweg beloven voor de groeiende energiebehoeften van de groeiende wereldeconomie (door het aanvullen van de conventionele energievoorraden op aarde) en de behoefte aan een op de ruimte gebaseerde energievoorziening. energiebron voor toekomstige ruimteverkenningen. Wegens gebrek aan sfeer en overvloedig aanbod van zonlicht, maan is bij uitstek geschikt voor het opzetten van zonne-energiecentrales, onafhankelijk van de biosfeer van de aarde, die goedkope en schone energie aan de wereldeconomie zouden leveren. Collectoren op het maanoppervlak kunnen zonlicht omzetten in microgolven of lasers, die naar ontvangers op aarde kunnen worden gestuurd om daar in elektriciteit om te zetten4,5.  

Succesvolle ruimtevaartprogramma's binden burgers emotioneel samen, consolideren het nationalisme en zijn bronnen van nationale trots en patriottisme. Maan- en Mars-missies hebben landen ook geholpen bij het zoeken en herwinnen van de machtsstatus in de gemeenschap van landen, vooral in de nieuwe multipolaire wereldorde sinds het einde van de Koude Oorlog en de ineenstorting van de USSR. Het Chinese maanprogramma is hiervan een voorbeeld6.  

Misschien is een van de belangrijkste drijfveren van maanrace 2.0 de strategische rivaliteit tussen de Verenigde Staten en het ambitieuze China in de nieuwe wereldorde. Er zijn twee hoofdaspecten van de rivaliteit: “bemand maart missies samen met maanbasiskampen” en “bewapening van de ruimte” resulterend in de ontwikkeling van in de ruimte gestationeerde wapen-/verdedigingssystemen7. Het idee van gemeenschappelijk eigendom van de ruimte zal waarschijnlijk door de Artemis worden uitgedaagd maan missie 8 ontwikkeld door de VS en haar internationale partners zoals Canada, ESA en India. China heeft in samenwerking met Rusland ook een soortgelijke bemande missie en een onderzoeksstation op de zuidpool van de maan gepland. Interessant is dat de Indiase Chandrayaan 3 onlangs een zachte landing maakte op de zuidpool van de Maan. Er zijn aanwijzingen voor samenwerking tussen India en Japan voor toekomstige maanmissies.   

De strategische rivaliteit tussen de belangrijkste spelers, gekoppeld aan de toenemende spanningen over andere factoren (zoals de grensgeschillen van China met India, Japan, Taiwan en andere landen), heeft het potentieel om ruimteconflicten en bewapening van de ruimte te bespoedigen. Ruimtetechnologie heeft een dual-use-karakter en kan worden gebruikt als ruimtewapens. Laserbewapening van ruimtesystemen9 zou vooral de internationale vrede en harmonie verstoren.  

*** 

Referenties:  

  1. Ambrose WA, Reilly JF en Peters DC, 2013. Energiebronnen voor menselijke vestiging in het zonnestelsel en de toekomst van de aarde in de ruimte. DOI: https://doi.org/10.1306/M1011336 
  1. Ambrose WA 2013. De betekenis van maanwaterijs en andere minerale hulpbronnen voor raketdrijfgassen en menselijke nederzettingen op de maan. DOI: https://doi.org/10.1306/13361567M1013540   
  1. Li S., c.s. 2018. Direct bewijs van aan het oppervlak blootgesteld waterijs in de poolgebieden van de maan. Aarde-, atmosferische en planetaire wetenschappen. 20 augustus 2018, 115 (36) 8907-8912. DOI:  https://doi.org/10.1073/pnas.1802345115  
  1. Criswell DR 2013. Het zon-maan-aarde zonne-elektrische energiesysteem om onbeperkte menselijke welvaart mogelijk te maken. DOI: https://doi.org/10.1306/13361570M1013545 & Maan-zonne-energiesysteem DOI: https://doi.org/10.1109/45.489729  
  1. Zhang T., c.s. 2021. Evaluatie van ruimte-energie. Applied Energy Volume 292, 15 juni 2021, 116896. DOI: https://doi.org/10.1016/j.apenergy.2021.116896  
  1. Lagerkvist J., 2023. Loyaliteit aan de natie: maan- en marsverkenning voor blijvende grootsheid. Gepubliceerd op 22 augustus 2023. DOI: https://doi.org/10.1007/978-3-031-40037-7_4 
  1. Zanidis T., 2023. De nieuwe ruimterace: tussen de grote mogendheden van onze tijd. Vol. 4 nr. 1 (2023): HAPSc Policy Briefs-serie. Gepubliceerd: 29 juni 2023. DOI: https://doi.org/10.12681/hapscpbs.35187 
  1. Hanssen, SGL 2023. Streven naar de maan: onderzoek naar de geopolitieke betekenis van het Artemis-programma. Uit Munin. Verkrijgbaar bij https://hdl.handle.net/10037/29664  
  1. Adkison, TCL 2023. Laserbewapeningstechnologieën van ruimtesystemen in ruimteoorlogvoering: een kwalitatieve studie. Proefschriften van de Technische Universiteit van Colorado. Verkrijgbaar bij https://www.proquest.com/openview/a982160c4a95f6683507078a7f3c946a/1?pq-origsite=gscholar&cbl=18750&diss=y  

*** 

Umes Prasad
Umes Prasad
Wetenschapsjournalist | Oprichter en redacteur, Scientific European magazine

Abonneer u op onze nieuwsbrief

Om op de hoogte te blijven van het laatste nieuws, aanbiedingen en speciale aankondigingen.

Meest populaire artikelen

JAXA (Japan Aerospace Exploration Agency) realiseert mogelijkheden voor zachte landingen op de maan  

JAXA, de Japanse ruimtevaartorganisatie, heeft met succes “Smart...

De MOP3-sessie ter bestrijding van de illegale tabakshandel wordt afgesloten met de Panama-verklaring

Derde sessie van de Vergadering van de Partijen (MOP3)...

COVID-19-crisis in India: wat er mis kan zijn gegaan

De oorzakelijke analyse van de huidige crisis in India...
- Advertentie -
94,343FansLike
47,641volgersVolg
1,772volgersVolg
30abonneesAbonneren