Baanbrekend onderzoek toont aan dat het verlangen naar cocaïne met succes kan worden verminderd voor effectieve de-verslaving
Onderzoekers hebben een eiwitmolecuul genaamd granulocyt-koloniestimulerende factor (G-CSF) geneutraliseerd. Dit eiwit komt veel voor in het bloed en de hersenen van cocaïnegebruikers (zowel nieuwe als terugkerende gebruikers) . G-CSF is verantwoordelijk voor de werking van de beloningscentra in de hersenen. Het neutraliseren of 'uitschakelen' van dit eiwit zou de hunkering naar cocaïne bij cocaïneverslaafden verminderen. De studie, gepubliceerd in Nature Communications, is uitgevoerd op muizen en wordt door medische professionals gezien als een eerste stap naar een potentieel medicijn om mensen te helpen hun cocaïneverslaving te overwinnen.
De zeer verslavende cocaïne
Cocaïne is een dodelijke drug die ernstige gezondheidsproblemen of zelfs een plotselinge dood kan veroorzaken. Het is bovendien de op één na meest verhandelde illegale drug ter wereld. Wereldwijd gebruiken ongeveer 15 tot 19.3 miljoen mensen (gelijk aan 0.3% tot 0.4% van de totale bevolking) minstens één keer per jaar cocaïne. Cocaïne is zeer verslavend omdat het een krachtig stimulerend middel is en tolerantie zich meestal al na een paar doses ontwikkelt, met een snelle uiteindelijke afhankelijkheid tot gevolg. Cocaïne creëert een psychologische afhankelijkheid en beïnvloedt de hersenen. Verslaving aan cocaïne leidt tot langdurige schade aan de gezondheid, waaronder het fysieke, mentale en emotionele welzijn. Jongeren (onder de 25 jaar) zijn het meest kwetsbaar voor cocaïne, omdat het tijdelijke stimulatie en euforie veroorzaakt en deze leeftijdsgroep over het algemeen een grotere aanleg voor verslaving heeft.
Cocaïneverslaving is een complexe ziekte die niet alleen veranderingen in de hersenen van de gebruiker met zich meebrengt, maar ook enorme veranderingen in een breed scala aan sociale, familiale en andere omgevingsfactoren. De behandeling van cocaïneverslaving is zeer complex , omdat al deze veranderingen moeten worden aangepakt, samen met andere gelijktijdig voorkomende psychische stoornissen die aanvullende gedragsmatige of medicamenteuze interventies vereisen. Traditionele benaderingen voor de behandeling van cocaïneverslaving of cocaïnezoekend gedrag omvatten over het algemeen psychotherapie en therapie zonder medicatie. De '12-stappenprogramma's' stimuleren traditioneel fysiologische principes zoals moed, eerlijkheid en compassie, en worden parallel daaraan toegepast met psychotherapie. De meeste van deze psychotherapieën en gedragsinterventies kennen echter een hoog faalpercentage en een verhoogd risico op terugval. Deze studie, geleid door Dr. Drew Kiraly van de Icahn School of Medicine aan Mount Sinai in de VS, wordt omschreven als 'spannend' en 'nieuw', omdat dit de eerste keer is dat een alternatief voor reguliere ontwenningsprogramma's wordt beschreven. Het is een grote stap in een nieuwe richting om cocaïneverslaving bij patiënten te beheersen en uit te roeien.
Een nieuwe benadering van cocaïne de verslaving
Het G-CSF-eiwit blijkt een positief signaal te kunnen afgeven aan de beloningscentra in de hersenen . Onderzoekers ontdekten dan ook dat wanneer ze dit eiwit rechtstreeks in de beloningscentra van de hersenen van muizen injecteerden (de zogenaamde "nucleus acumbens"), dit leidde tot een significante toename van cocaïnezoekend gedrag en de algehele cocaïneconsumptie bij de muizen. De muizen vertoonden een sterke hunkering naar cocaïne. Het aanpakken of neutraliseren van G-CSF kan een veilige, alternatieve aanpak zijn om deze verslaving te bestrijden. Interessant is dat er al veilige en beproefde behandelingen beschikbaar zijn om G-CSF te neutraliseren. Deze medicijnen worden routinematig gebruikt om de aanmaak van witte bloedcellen (infectiebestrijdende cellen) te stimuleren na chemotherapie bij de behandeling van kanker , aangezien chemotherapie de aanmaak van witte bloedcellen doorgaans onderdrukt. Toen deze medicijnen werden toegediend om G-CSF te neutraliseren, verloren de muizen alle motivatie en het verlangen om cocaïne te zoeken. Dit was een enorme ommekeer. Bovendien veranderde geen enkel ander gedrag van de dieren tijdens dit proces, terwijl eerdere klinische onderzoeken juist een onnodig risico op misbruik van medicijnen voor ontwenning hebben aangetoond . Dit was een cruciale ontdekking voor onderzoekers om cocaïneverslaving aan te pakken met behulp van deze reeds geteste en door de FDA goedgekeurde medicijnen.
Is het haalbaar?
De auteurs wijzen erop dat het starten met een nieuw medicijn altijd gepaard gaat met uitdagingen, zoals mogelijke bijwerkingen, toedieningswijzen, veiligheid, haalbaarheid en het risico op misbruik. Ze benadrukken dat zodra er meer duidelijkheid is over hoe dit eiwit het best kan worden aangepakt om verslavend gedrag te verminderen, de kans groter wordt dat de resultaten vertaald kunnen worden naar klinische studies met menselijke proefpersonen. Vergelijkbare therapieën zouden ook toegepast kunnen worden op andere drugs zoals heroïne en opium, die goedkoper zijn (in vergelijking met cocaïne) en voor een grotere groep mensen beschikbaar zijn in lage- en middeninkomenslanden, en die ook illegaal worden verhandeld. Omdat de meeste drugs vergelijkbare effecten hebben en zich richten op overlappende hersengebieden, zou deze therapie ook voor hen succesvol kunnen zijn. Hoewel het op het moment van publicatie van dit onderzoek nog onduidelijk is hoe lang het zal duren voordat klinische studies met mensen van start gaan, bestaan er standaardmethoden om veel van deze uitdagingen te overwinnen. Dit is een potentieel nieuw gebied voor medicijnen tegen verslaving dat binnenkort werkelijkheid zou kunnen worden. Het onderzoek brengt wetenschappers een stap dichter bij het vinden van de ultieme remedie tegen cocaïneverslaving (en soortgelijke verslavingen aan andere drugs) bij mensen, zonder dat dit andere gedragsveranderingen of risico's op het ontwikkelen van andere verslavingen met zich meebrengt.
***
Bron (nen)
Calipari ES et al. 2018. Granulocyt-koloniestimulerende factor reguleert neurale en gedragsmatige plasticiteit als reactie op cocaïne. Nature Communications . 9. https://doi.org/10.1038/s41467-017-01881-x
***
