Op maandag 8 april 2024 zal er een totale zonsverduistering te zien zijn in Noord-Amerika. De verduistering begint in Mexico, trekt over de Verenigde Staten van Texas naar Maine en eindigt aan de Atlantische kust van Canada.
In de VS zal de gedeeltelijke zonsverduistering in het hele land te zien zijn, terwijl de totale zonsverduistering om 1:27 uur CDT in Eagle Pass, Texas, diagonaal over het land trekt en rond 3:33 uur EDT in Lee, Maine, eindigt.
Het pad van de totaliteit zal ongeveer 115 mijl breed zijn en een gebied bestrijken dat door meer dan 30 miljoen mensen wordt bewoond.
Een totale zonsverduistering vindt plaats wanneer de maan tussen de aarde en de zon komt en de zon volledig aan het zicht onttrekt vanaf de aarde. Het is om verschillende redenen een belangrijke astronomische gebeurtenis voor wetenschappers en onderzoekers.
De corona, de buitenste laag van de atmosfeer van de zon, is vanaf de aarde alleen zichtbaar tijdens een totale zonsverduistering. Dergelijke gebeurtenissen bieden onderzoekers daarom de mogelijkheid om ze te bestuderen. In tegenstelling tot de fotosfeer, de zichtbare laag van de zon met een temperatuur van ongeveer 6000 K, wordt de corona verhit tot miljoenen Kelvin. Een stroom elektrisch geladen deeltjes (de zonnewind ) stroomt vanuit de corona in alle richtingen de ruimte in en bereikt alle planeten in ons zonnestelsel , inclusief de aarde. Deze zonnewind vormt een bedreiging voor alle levensvormen en de moderne, op elektrische technologie gebaseerde samenleving, zoals satellieten, astronauten, navigatie, communicatie, luchtvaart en elektriciteitsnetten. Het magnetische veld van de aarde biedt bescherming tegen de binnenkomende zonnewind door deze af te buigen. Drastische zonnegebeurtenissen , zoals de massale uitstoting van elektrisch geladen plasma uit de corona, veroorzaken verstoringen in de zonnewind. Vandaar het belang van onderzoek naar de corona, de zonnewind en de verstoringen daarin.
Totale zonsverduisteringen bieden ook de mogelijkheid om wetenschappelijke theorieën te testen. Een klassiek voorbeeld is de waarneming van gravitationele lensing (dat wil zeggen, de afbuiging van sterlicht door de zwaartekracht van massieve hemellichamen) tijdens de totale zonsverduistering van 1919, meer dan een eeuw geleden, die Einsteins algemene relativiteitstheorie bevestigde.
De hemel is snel veranderd door de commercialisering van lage aardbanen ( LEO). Aangezien er momenteel bijna 10,000 satellieten in een baan om de aarde draaien , zou deze totale zonsverduistering een hemel vol satellieten onthullen? Een recente simulatiestudie suggereert dat de hoge helderheid van de hemel tijdens de totaliteit ervoor zal zorgen dat de helderste satellieten met het blote oog niet te zien zijn, maar dat de reflecties van kunstmatige objecten in een baan om de aarde nog wel zichtbaar zouden kunnen zijn.
***
Referenties:
- NASA. Totale zonsverduistering 2024. Verkrijgbaar bij https://science.nasa.gov/eclipses/future-eclipses/eclipse-2024/
- Nationaal Zonneobservatorium (NSO). Totale zonsverduistering – 8 april 2024. Beschikbaar op https://nso.edu/eclipse2024/
- Cervantes-Cota JL, Galindo-Uribarri S. en Smoot GF, 2020. De erfenis van Einsteins eclips, zwaartekrachtlens. Heelal 2020, 6(1), 9; DOI: https://doi.org/10.3390/universe6010009
- Lawler SM, Rein H. en Boley AC, 2024. Satellietzicht tijdens de totale zonsverduistering van april 2024. Preprint bij axRiv. DOI: https://doi.org/10.48550/arXiv.2403.19722
***
