Hoewel gegevens van satellieten in een baan om de maan wijzen op de aanwezigheid van waterijs , is het verkennen van maankraters in de poolgebieden tot nu toe niet mogelijk geweest vanwege het ontbreken van geschikte technologie om maanrovers van stroom te voorzien in de permanent donkere, ijskoude gebieden met een temperatuur van -240 °C. Het PHILIP-project ('Powering rovers by High Intensity Laser Induction on Planets '), in opdracht van de Europese Ruimtevaartorganisatie , is klaar om prototypes te ontwikkelen die deze rovers van laserenergie kunnen voorzien, in een poging om bewijs te vinden voor de aanwezigheid van water in deze kraters.
De maan draait niet om zijn eigen as, maar om de aarde. Daarom is de andere kant van de maan nooit vanaf de aarde zichtbaar, maar beide kanten ontvangen twee weken zonlicht, gevolgd door twee weken duisternis.
Er zijn echter verzonken gebieden in kraters in de poolgebieden van de maan die nooit zonlicht ontvangen, omdat de lage invalshoek van het zonlicht ervoor zorgt dat de diepe binnenkant van de kraters permanent in de schaduw blijft. Deze permanente duisternis in de poolkraters maakt ze extreem koud, met temperaturen rond de -240 °C, wat ruwweg overeenkomt met ongeveer 30 Kelvin, oftewel 30 graden boven het absolute nulpunt. Gegevens van de maanorbiters van ESA, ISRO en NASA hebben aangetoond dat deze permanent schaduwrijke gebieden rijk zijn aan waterstof, wat wijst op de aanwezigheid van water (ijs) in deze kraters. Deze informatie is interessant voor de wetenschap en biedt bovendien een lokale bron van ' water en zuurstof' voor toekomstige menselijke bewoning op de maan. Daarom is er behoefte aan een rover die in dergelijke kraters kan afdalen, kan boren en monsters kan verzamelen voor onderzoek om de aanwezigheid van ijs te bevestigen. Aangezien maanrovers doorgaans op zonne-energie werken, is dit tot nu toe niet gelukt, omdat het niet mogelijk is gebleken om de stroomvoorziening van de rover te garanderen tijdens het verkennen van sommige van deze donkere kraters.
Een overweging was om nucleair aangedreven rovers te hebben, maar dit bleek ongeschikt voor ijsexploratie.
Geïnspireerd door berichten over het gebruik van lasers om drones langer in de lucht te houden, werd het PHILIP- project ('Powering rovers by High Intensity Laser Induction on Planets ') in opdracht van de Europese Ruimtevaartorganisatie ( ESA) opgezet om een complete lasergestuurde verkenningsmissie te ontwerpen.
Het PHILIP-project is nu voltooid en de ESA is een stap dichterbij het uitrusten van maanrovers met lasers om de ijskoude, donkere maankraters nabij de polen te verkennen.
ESA zou nu beginnen met het ontwikkelen van prototypes voor het verkennen van de donkere kraters, die bewijs zouden moeten leveren voor de aanwezigheid van water (ijs) en zo de menselijke droom om deze satelliet te bewonen werkelijkheid zouden kunnen laten worden.
***
Bronnen:
De Europese Ruimtevaartorganisatie 2020. Faciliteren en ondersteunen / Ruimtevaarttechniek en -technologie. Laser-aangedreven rover om de donkere schaduwen van de maan te verkennen. Geplaatst op 14 mei 2020. Online beschikbaar op http://www.esa.int/Enabling_Support/Space_Engineering_Technology/Laser-powered_rover_to_explore_Moon_s_dark_shadows . Geraadpleegd op 15 mei 2020.
***
