De Harappaanse beschaving was niet een combinatie van onlangs geïmmigreerde Centraal-Aziaten, Iraniërs of Mesopotamiërs die beschavingskennis importeerden, maar was in plaats daarvan een aparte groep die genetisch lang vóór de komst van HC uiteenliepen. Bovendien, vanwege de voorgestelde genetisch Vanwege het onderscheidende karakter van de HC lijkt het onwaarschijnlijk dat de taal in die geografische regio werd geïmporteerd door een Indo-Europese groep, zoals vaak wordt getheoretiseerd. Ten slotte toont de studie aan dat het DNA van HC-inwoners weinig bijdrage leverde aan Centraal- en West-Aziaten, maar wel een bijdrage leverde aan de moderne Zuid-Aziatische genetica.
De Harappan-beschaving (HC), voorheen bekend als de Indusvallei-beschaving, is een van de eerste beschavingen zelfstandig ontstaan. HC werd rond 2600 v.Chr. ‘volwassen’; met zorgvuldig geplande steden met complexe afvoersystemen en grootschalige standaardisatie van maten en gewichten. De beschaving was veruit de grootste in zijn tijd, waarbij HC het grootste deel van Noordwest-Zuid-Azië omvatte. De genetisch Een analyse van een oude vrouw genaamd ‘Rakhigarhi-vrouw’ (genoemd naar de moderne stad in India waar haar stoffelijke resten werden gevonden), die naar schatting tussen 2300 en 2800 v.Chr. in een HC-stad heeft gewoond, werpt licht op de voorouders en mogelijke afstammelingen van de personen die in HC woonden.
Het mitochondriale DNA van deze oude vrouw werd ook gesequenced. de mitochondriale haplogroep (dit duidt op een gemeenschappelijke voorouder op een genetische lijn) was U2b2, wat geen haplogroep is die wordt aangetroffen in oude mitochondriale genomen van Centraal-Aziaten, wat suggereert dat deze vrouw afkomstig was uit de HC-regio en niet genetisch een migrant uit Centraal-Azië. Bovendien wordt deze haplogroep bijna uitsluitend in het moderne Zuid-Azië aangetroffen, wat suggereert dat moderne Zuid-Aziaten afstammen van de individuen die deel uitmaakten van HC of een soortgelijke voorouderlijke afstamming met hen zouden kunnen delen.
Het DNA van de Rakhigarhi-vrouw verschilde ook aanzienlijk van oud DNA gevonden in Turkmenistan (Bronstijd Gonur) en Iran (Shahr-i-Sokhta) uit ongeveer dezelfde periode, maar verrassend genoeg vertoont het verschillen met het DNA van moderne Zuid-Aziaten, wat suggereert dat moderne Zuid-Aziaten mogelijk afstammen van vergelijkbare geslachten als de HC. van of dat de genetica van de Zuid-Aziaten is mogelijk geëvolueerd sinds de HC.
Het DNA van de oude vrouw is op unieke wijze uiteengelopen. Er wordt aangenomen dat de HC-afkomst 13% DNA bevat, dat afwijkt van de gemeenschappelijke afkomst met de Zuidoost-Aziatische jager-verzamelaars (Andamanese) en boeren (Dai), misschien 15 tot 20 duizend jaar geleden; de overige 87% wijkt af van de gemeenschappelijke afkomst van Iraanse jager-verzamelaars, herders en boeren, misschien 10 tot 15 duizend jaar geleden. Dit suggereert dat de HC geen combinatie was van onlangs geïmmigreerde Centraal-Aziaten, Iraniërs of Mesopotamiërs die beschavingskennis importeerden, maar in plaats daarvan een aparte groep was die genetisch lang vóór de komst van HC uiteenliepen. Bovendien, vanwege de voorgestelde genetisch Vanwege het onderscheidende karakter van de HC lijkt het onwaarschijnlijk dat de taal in die geografische regio werd geïmporteerd door een Indo-Europese groep, zoals vaak wordt getheoretiseerd. Ten slotte toont de studie aan dat het DNA van HC-inwoners weinig bijdrage leverde aan Centraal- en West-Aziaten, maar wel een bijdrage leverde aan de moderne Zuid-Aziatische bevolking. genetica.
***
Bron:
Shinde V., Narasimhan V., c.s. 2019. Een oud Harappan-genoom mist voorouders van steppe-herders of Iraanse boeren. Cel. Volume 179, Issue 3, P729-735.E10, 17 oktober 2019. Gepubliceerd: 05 september 2019. DOI: https://doi.org/10.1016/j.cell.2019.08.048
***
