Plasticvervuiling in Atlantische Oceaan veel hoger dan eerder werd gedacht

Plasticvervuiling vormt een grote bedreiging voor ecosystemen wereldwijd, met name voor het mariene milieu, aangezien het grootste deel van het gebruikte en weggegooide plastic uiteindelijk in rivieren en oceanen terechtkomt. Dit is verantwoordelijk voor het onevenwicht in mariene ecosystemen, wat schade toebrengt aan het leven in de ^oceaan¹ en uiteindelijk de menselijke gezondheid beïnvloedt² ^. Bijzonder zorgwekkend zijn de microplastics in de zee (10-1000 µM) die via verschillende bronnen in de oceaan terechtkomen, zoals erosie van stortplaatsen, transport vanuit kust- en binnenlandgebieden, visserij, scheepvaart en illegale dumping rechtstreeks in zee.

Volgens een recent onderzoek ³ wordt geschat dat er in de bovenste 200 meter van de Atlantische Oceaan tussen de 11 en 21 miljoen ton van de drie belangrijkste soorten plastic afval (polyethyleen, polypropyleen en polystyreen) met een deeltjesgrootte van 32 tot 651 µm drijft. Dit komt neer op 200 miljoen ton als rekening wordt gehouden met de gehele diepte van 3000 meter van de Atlantische Oceaan.

Deze discrepantie is kennelijk te wijten aan het feit dat eerder onderzoek geen rekening hield met de hoeveelheid 'onzichtbare' microplasticdeeltjes onder het oceaanoppervlak. In werkelijkheid spelen de cascadeprocessen die de microplastics naar de hadale troggen (de diepste regionen van de oceaan) transporteren een rol. Er zijn meldingen van zeer hoge concentraties microplastics in de diepst bekende gebieden op aarde , namelijk de abyssale vlakten en hadale troggen in de Stille Oceaan (4900 m–10,890 m) ^5.

Het huidige onderzoek ³ is het eerste in zijn soort dat over de gehele Atlantische Oceaan is uitgevoerd, van het Verenigd Koninkrijk tot de Falklandeilanden. Hierbij werd de vervuiling door polyethyleen (PE), polypropyleen (PP) en polystyreen (PS) afval beoordeeld op 12 locaties langs een 10,000 km lange noord-zuidverbinding van de Atlantische Oceaan. De studie toonde aan dat de hoogste relatieve massaconcentraties werden gevonden bij PE, gevolgd door PP en PS. Dit was in overeenstemming met de polymeersamenstelling van plastic afval dat wereldwijd wordt gegenereerd ⁴ en dat in de oppervlaktewateren en op de zeebodem terechtkomt.

***

Referenties: 

1. GESAMP, 2016. Bronnen, lot en effecten van microplastics in het mariene milieu (deel 2). Internationale Maritieme Organisatie. Online verkrijgbaar bij http://www.gesamp.org/site/assets/files/1275/sources-fate-and-effects-of-microplastics-in-the-marine-environment-part-2-of-a-global-assessment-en.pdf  

2. Wright SL en Kelly FJ. Kunststof en de menselijke gezondheid: een microprobleem? Omgeving. Wetenschap Technologie51, 6634-6647 (2017). DOI: https://doi.org/10.1021/acs.est.7b00423 

3. Pabortsava K, Lampitt RS. Hoge concentraties plastic verborgen onder het oppervlak van de Atlantische Oceaan. Gepubliceerd: 18 augustus 2020. Nat Commun 11 (4073). DOI: https://doi.org/10.1038/s41467-020-17932-9  

4. Geyer, R., Jambeck, JR & Law, KL Productie, gebruik en lot van alle kunststoffen die ooit zijn gemaakt. Wetenschap. Adv.3, e1700782 (2017). DOI: https://doi.org/10.1126/sciadv.1700782 

5. Penga G., Bellerby R., et al 2019. De ultieme prullenbak van de oceaan: Hadal-geulen als belangrijke opslagplaatsen voor plasticvervuiling. Wateronderzoek. Jaargang 168, 1 januari 2020. DOI: https://doi.org/10.1016/j.watres.2019.115121  

***