Wetenschappers hebben een duidelijke zenuwsignaleringsroute geïdentificeerd die kan helpen om te herstellen van aanhoudende pijn na een blessure.
We kennen allemaal pijn – het onaangename gevoel dat wordt veroorzaakt door een brandwond, een zeurende pijn of hoofdpijn. Elke vorm van pijn in ons lichaam is het gevolg van een complexe interactie tussen specifieke zenuwen , ons ruggenmerg en onze hersenen. In ons ruggenmerg ontvangen gespecialiseerde zenuwen berichten van specifieke perifere zenuwen en zij regelen de berichtoverdracht naar onze hersenen. Of het signaal naar de hersenen belangrijk is, hangt af van de ernst van de pijn. Bij een plotselinge brandwond wordt het bericht als urgent beschouwd, terwijl bij een schram of een lichte kneuzing de berichten niet als urgent worden aangemerkt. Deze berichten reizen vervolgens naar de hersenen, die reageren door berichten te versturen die genezing mogelijk maken. Dit kan via ons zenuwstelsel, of de hersenen kunnen pijnstillende stoffen vrijgeven. De ervaring van pijn is voor iedereen anders en pijn is verbonden met leren en geheugen.
Over het algemeen kan pijn worden onderverdeeld in kortdurende of acute pijn en langdurige of chronische pijn. Acute pijn is de ernstige of plotselinge pijn die optreedt als gevolg van ziekte, verwonding of operatie. Terwijl chronische pijn een langere tijd aanhoudt en een ziekte of aandoening op zich wordt.
Chronische pijn
Bijvoorbeeld na een gestoten teen of een prikkeling in de voet of handpalm of het aanraken van iets te heets, na een gevoel van schok, gaat het lichaam reflexen om zich terug te trekken uit de activiteit of bron van gevaar. Dit gebeurt onmiddellijk, maar de reflex is sterk genoeg om ons weg te duwen van verder gevaar. Dit wordt gedefinieerd als een evolutionaire respons die over meerdere soorten wordt geconserveerd om de overleving te maximaliseren, maar de exacte routes zijn nog steeds niet begrepen. Een aanhoudende pijn of pijn treedt dan op nadat de eerste schok van de verwonding voorbij is. En deze aanhoudende pijn heeft tijd nodig om te verlichten, wat seconden, minuten of zelfs dagen kan zijn. Een persoon blijft proberen de pijn te verlichten door bijvoorbeeld druk uit te oefenen, een warm kompres, koelmethoden enz.
Wetenschappers van de Harvard Medical School hebben onderzoek gedaan naar de verschillende manieren waarop een pijnprikkel zich verplaatst van de plaats van trauma of letsel in het lichaam naar de hersenen. De traumatische prikkel is het gevolg van complexe neurologische processen waarbij sensorische zenuwen, de zogenaamde nociceptoren, betrokken zijn. Verschillende routes leiden signalen naar het ruggenmerg en andere delen van de hersenen. De details van dit proces zijn nog niet volledig duidelijk. Wetenschappers denken dat de "pijnmatrix" in de hersenen verantwoordelijk is voor de pijn, maar er zou ook iets anders een rol kunnen spelen.
Pijnmechanisme begrijpen
In een studie gepubliceerd in Nature onderzochten wetenschappers spinale zenuwcellen die geassocieerd zijn met schadelijke prikkels. Een gen genaamd Tac1, dat tot expressie komt op deze cellen, bleek een cruciale rol te spelen in de neuronale functies. Hun onderzoek toonde aan dat er mogelijk verschillende routes zijn die leiden tot twee verschillende soorten pijn. Ze identificeerden een nieuwe zenuwroute bij muizen die voornamelijk verantwoordelijk lijkt te zijn voor aanhoudende pijn of een zeurende pijn die optreedt nadat de eerste pijnschok is verdwenen. Zelfs na het uitschakelen van dit gen vertoonden de muizen nog steeds een reactie op plotselinge acute pijn. Wanneer hun poten werden geprikt of geknepen, vertoonden ze tekenen van afkeer. De muizen vertoonden echter geen latere tekenen van aanhoudend ongemak, wat erop wijst dat de hersenen niet op de hoogte waren van deze schade. Dit suggereert dat deze spinale zenuwen mogelijk een rol spelen bij het informeren van de hersenen.
Er zijn dus twee verschillende paden voor de eerste uitbarsting van pijn en voor aanhoudend ongemak. Dit zou misschien de enige reden kunnen zijn waarom veel pijnstillende medicijnen goed zijn voor aanvankelijke pijn, maar niet in staat zijn om de aanhoudende pijn, pijn, prikkeling enz. te bestrijden, die eerder zou kunnen worden gedefinieerd als een coping-mechanisme. De resultaten verklaren ook waarom veel kandidaat-geneesmiddelen slecht vertaalden uit preklinische studies naar effectieve therapieën voor pijn.
Deze studie heeft voor het eerst in kaart gebracht hoe reacties buiten onze hersenen ontstaan en deze kennis biedt belangrijke aanwijzingen en kan helpen bij het begrijpen van verschillende neurale circuits die verantwoordelijk zijn voor chronische pijn en ongemak. De aanwezigheid van twee verschillende afweerreacties om letsel te voorkomen, die worden gecontroleerd door afzonderlijke zenuwsignaleringsroutes. Het is duidelijk dat de eerste verdedigingslinie de snelle terugtrekkingsreflex is en de tweede de pijnverwerkingsreactie die wordt geactiveerd om het lijden te verminderen en weefselbeschadiging als gevolg van een blessure te voorkomen. In de aanhoudende opioïdencrisis is het een dringende noodzaak om nieuwe pijnbehandelingen te ontwikkelen. Aangezien chronische pijn een aandoening en ziekte op zich wordt, is het cruciaal geworden om dit aspect van pijnbestrijding aan te pakken.
***
Bron (nen)
Huang T et al. 2018. Het identificeren van de mechanismen die nodig zijn voor copinggedrag in verband met aanhoudende pijn. Nature . https://doi.org/10.1038/s41586-018-0793-8
***
