Negatief effect van fructose op het immuunsysteem

Nieuwe studie suggereert dat een verhoogde inname van fructose (fruitsuiker) via de voeding een negatief effect kan hebben op de immuniteit. Dit geeft nog meer reden tot voorzichtigheid bij de inname van fructose via de voeding, gezien de effecten op het immuunsysteem.

Fructose is een simpele suiker gevonden in vele bronnen zoals fruit, tafelsuiker, honing en de meeste soorten siroop. De inname van fructose is gestaag toegenomen, voornamelijk toegeschreven aan de consumptie van grote hoeveelheden fructose-glucosestroop, vooral in de westerse landen. Van fructose is bekend dat het geassocieerd is met obesitas, diabetes type 2 en niet-alcoholische leververvetting¹. Dit is waarschijnlijk te wijten aan het feit dat fructose in het lichaam verschillende metabole routes ondergaat in vergelijking met glucose en die minder gereguleerd zijn dan die van glucose; Aangenomen wordt dat dit leidt tot een toename van de synthese van vetzuren, wat leidt tot negatieve gezondheidsresultaten². Ook, anekdotisch, zijn mensen meer "gewend" aan en aangepast aan glucose, wat kan wijzen op een slechtere omgang met fructose.

Een recente studie toont de mechanismen waarmee fructose veroorzaakt disfuncties in immuuncellen¹. Dit onderzoek onderzoekt de effecten van fructose op de immuuncellen, vooral monocyten. Monocyten beschermen mensen tegen microbiële invasie en maken deel uit van het aangeboren immuunsysteem³. Het aangeboren immuunsysteem voorkomt dat ziekteverwekkers het lichaam binnendringen⁴. De negatieve gevolgen van fructose op immuuncellen breiden de lijst met goed beschreven negatieve gevolgen voor de gezondheid van fructose uit, wat suggereert dat fructose-consumptie via de voeding ook niet bevorderlijk kan zijn voor een optimale gezondheid van het immuunsysteem. Het is echter belangrijk om te vermelden dat fructose en fruit niet onderling uitwisselbaar zijn, aangezien veel fructosebronnen zoals fructose-glucosestroop geen bruikbare voedingsstoffen bevatten, en dat er bepaalde voordelen kunnen zijn van het consumeren van specifiek fruit, zoals de inname van vezels en micronutriënten, die opwegen tegen de risico's van de bijbehorende fructose.

Monocyten die met fructose werden behandeld, vertoonden zulke lage niveaus van glycolyse (een metabolische route die energie ontleent aan cellen om te gebruiken) dat niveaus van glycolyse uit fructose bijna gelijk waren aan glycolyse in cellen die helemaal zonder suiker werden behandeld¹. Bovendien hadden monocyten die met fructose werden behandeld een hogere zuurstofconsumptie (en dus vraag) dan monocyten die met glucose werden behandeld.¹. Fructose-gekweekte monocyten hadden ook een grotere afhankelijkheid van oxidatieve fosforylering dan glucose-gekweekte monocyten¹. Oxidatieve fosforylering genereert oxidatieve stress via de vorming van vrije radicalen⁵.

Met fructose behandelde monocyten vertoonden een gebrek aan metabole aanpassing¹. Fructosebehandeling verhoogde ook inflammatoire markers zoals interleukines en tumornecrosefactor significant meer dan glucosebehandeling¹. Dit wordt ondersteund door de bevinding dat fructose in de voeding de ontsteking bij muizen verhoogt¹. Bovendien waren met fructose behandelde monocyten niet metabool flexibel en afhankelijk van oxidatief metabolisme voor energie¹. T-cellen (een andere immuuncel) werden echter niet negatief beïnvloed door fructose in termen van ontstekingsmarkers, maar het is bekend dat fructose bijdraagt ​​aan ziekten zoals obesitas, kanker en niet-alcoholische leververvetting en deze nieuwe bevinding breidt de lijst met mogelijke schade van fructose door negatieve effecten op het immuunsysteem te veroorzaken¹. Dit nieuwe onderzoek toont ook de oxidatieve stress-effecten en ontstekingseffecten van fructose aan en suggereert de kwetsbaarheid van de belangrijke immuuncellen: monocyten, bij het gebruik van fructose voor energie¹. Daarom voegt deze studie een reden toe om voorzichtig te zijn met de inname van fructose via de voeding, met betrekking tot de effecten op het immuunsysteem.

***

Referenties:  

1. B Jones, N., Blagih, J., Zani, F. et al. Fructose herprogrammeert glutamine-afhankelijk oxidatief metabolisme om LPS-geïnduceerde ontsteking te ondersteunen. Nat Commun 12, 1209 (2021). https://doi.org/10.1038/s41467-021-21461-4 

2. Sun, SZ, Empie, MW Fructosemetabolisme bij mensen - wat isotopische tracerstudies ons vertellen. Voeden metab (Londen) 9, 89 (2012). https://doi.org/10.1186/1743-7075-9-89 

3. Karlmark, KR, Tacke, F., & Dunay, IR (2012). Monocyten bij gezondheid en ziekte - Minireview. Europees tijdschrift voor microbiologie en immunologie, 2(2), 97-102. https://doi.org/10.1556/EuJMI.2.2012.2.1 

4. Alberts B, Johnson A, Lewis J, et al. Moleculaire biologie van de cel. 4e editie. New York: Garland Wetenschap; 2002. Aangeboren immuniteit. Beschikbaar van: https://www.ncbi.nlm.nih.gov/books/NBK26846/ 

5. Speakman J., 2003. Oxidatieve fosforylering, mitochondriale protoncycli, productie van vrije radicalen en veroudering. Vooruitgang in celveroudering en gerontologie. Deel 14, 2003, pagina's 35-68. DOI: https://doi.org/10.1016/S1566-3124(03)14003-5  

***