Plasticvervuiling in Atlantische Oceaan veel hoger dan eerder werd gedacht

Plastic vervuiling vormt een grote bedreiging voor ecosystemen over de hele wereld, vooral het mariene milieu, zoals de meeste daarvan kunststoffen gebruikt en weggegooid bereik uiteindelijk in rivieren en oceanen. Dit is verantwoordelijk voor de onevenwichtigheid van de mariene ecosystemen die schade toebrengt aan het leven in de oceaan¹ en uiteindelijk van invloed op de menselijke gezondheid². Bijzonder zorgwekkend zijn mariene microplastics (10-1000 uM) die vanuit verschillende bronnen in de oceaan terechtkomen, zoals erosie van stortplaatsen, transport vanuit kust- en binnengebieden, visserij, scheepvaart en illegale lozingen rechtstreeks in zee.

Volgens een recent onderzoek³, is er een gecombineerde schatting van 11-21 miljoen ton van de drie belangrijkste soorten zwerfvuil kunststoffen (polyethyleen, polypropyleen en polystyreen) van 32–651 µm grootteklasse opgehangen in de top 200 m van de Atlantische Oceaan, wat neerkomt op 200 miljoen ton als je rekening houdt met de volledige diepte van 3000 meter van de Atlantische Oceaan.

Blijkbaar is deze discrepantie te wijten aan het feit dat eerder gedaan onderzoek geen rekening hield met de hoeveelheden 'onzichtbare' microplastic deeltjes onder het oceaanoppervlak. In feite zijn de trapsgewijze processen die de microplastics naar de hadal-geulen (het diepste deel van de oceaan) transporteren, in het spel. Er zijn meldingen van zeer hoge concentraties van microplastics in de diepst bekende streken van de vliegtuig, afgrondvlakten en hadal-loopgraven in de Stille Oceaan (4900 m–10,890 m)^5.  

Het huidige onderzoek ³ is de eerste in zijn soort die over de hele Atlantische Oceaan is uitgevoerd, van Groot-Brittannië tot de Falklands. Deze beoordeelde de vervuiling uit polyethyleen (PE), polypropyleen (PP) en polystyreen (PS) zwerfvuil op 12 locaties op een 10,000 km noord-zuid transect van de Atlantische Oceaan. Uit het onderzoek bleek dat de hoogste relatieve massaconcentraties die van PE waren, gevolgd door PP en PS. Dit kwam overeen met de polymeersamenstelling van plastic afval dat wereldwijd wordt geproduceerd ⁴ en gevangen in de oppervlakte oceaan en op de zeebodem.  

***

Referenties: 

1. GESAMP, 2016. Bronnen, lot en effecten van microplastics in het mariene milieu (deel 2). Internationale Maritieme Organisatie. Online verkrijgbaar bij http://www.gesamp.org/site/assets/files/1275/sources-fate-and-effects-of-microplastics-in-the-marine-environment-part-2-of-a-global-assessment-en.pdf  

2. Wright SL en Kelly FJ. Plastic en de menselijke gezondheid: een microprobleem? Omgeving. Wetenschap Technologie51, 6634-6647 (2017). DOI: https://doi.org/10.1021/acs.est.7b00423 

3. Pabortsava K, Lampitt RS. Hoge concentraties plastic verborgen onder het oppervlak van de Atlantische Oceaan. Gepubliceerd: 18 augustus 2020. Nat Commun 11 (4073). DOI: https://doi.org/10.1038/s41467-020-17932-9  

4. Geyer, R., Jambeck, JR & Law, KL Productie, gebruik en lot van alle kunststoffen die ooit zijn gemaakt. Wetenschap. Adv.3, e1700782 (2017). DOI: https://doi.org/10.1126/sciadv.1700782 

5. Penga G., Bellerby R., et al 2019. De ultieme prullenbak van de oceaan: Hadal-geulen als belangrijke opslagplaatsen voor plasticvervuiling. Wateronderzoek. Jaargang 168, 1 januari 2020. DOI: https://doi.org/10.1016/j.watres.2019.115121  

***